صدای گام های اربعین در بهار به گوش می رسد،و هنوز شراره های التهاب در قلب های عاشورایی شعله ور است.و دوباره شور عرش عشق حسین ع در دشت وجودمان می روید.

   اربعین شاخه ی از درخت پر بار عاشوراست که با هفتاد و دو برگ زخمی و خونین و با هفتاد و دو ابدیت تزیین شده است،و یاد اور روزهای عطش،شرمندگی،عشق و دلدادگی است که مظلومیت در جای جای و لحظه ـ لحظه ی ان ثبت شده است.

این عشق را بر دیواره ی قلب خویش می آویزیم که نشانی تمام روز های خدا در ان هست و خواهد بود،و در آستانه ی اربعین با همان دستی که ابالفضل ع مشک را از فرات بر گرفت، از فرات همیشه جاری عاشورا جرعه ی می نوشیم و با همان دستی که حر سیلی به گذشته ی خویش زد،گذشته ی ناروای خود را می کاویم و اصلاح می کنیم و با همان دستی که حسین ع با خدا بیعت کرد،با خدا بیعت می کنیم.

                                                                                                محمد رضا صادقی