برای رسیدن به تو

                    دیگر پرندهء اساطیری نمی خواهد

یک کبوتر هم کافی ست

                        تا قلبم را به پاهایش گره بزنم

                             به سمت تو رها کنم.

                                                   دوست خوبم سید روح الله نورموسوی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 

۱

چندیست حتی اسمان باران ندارد

من خسته ام وقتی خدا هم جان ندارد

گاهی (( پر از هیچ )) ام ، پر از حرفِ سکوتم

گاهی هبوطِ  شعرها پایان ندارد

دیروز دانشمند ها اثبات کردند:

این یک جنون است  و دوا_ درمان ندارد

این روزها خیلی به بابام شبیه ام

دختر ندارد شعر، بابا نان ندارد

باید بخواند دختر آیینهء من

وقتی بمیرد فرصت جبران ندارد؟!

با انفجار عشق... قلبم را ببینید

آیا نشان ِ جنگ و بمباران ندارد؟!

ها؟ خنده دارد؟! چیست؟ بمباران عجیب است

عشق است... خرمشهر و آبادان ندارد

من از غم ِ دوریت می میرم، غمی نیست

با مرگ من هم مرگ تو امکان ندارد

***

۲

روی قلبم هنوز می بینی اثر زخمهای کاری را

نمی آیی...چرا تمام کنی من و این چشم انتظاری را_

می توانم که بعد از این هر صبح فقط عکس تو را نگاه کنم

و بگویم سه بار پی در پی جملهء دوستم نداری را

بعد کم کم امیدوار شوم به خودم و به مرگ عالی نیست

دارم انگار یاد می گیرم راه های امیدواری  را

بعد دیگر قرار نیست که تو بروی مثل مرد کار کنی

لای پرونده گم کنی من را  و بمانی اضافه کاری را

و بمانی جستوجو بکنی و مرا باز زیر و رو بکنی

من که پیدا نمی شدم هرگز و تو آن نامهء اداری را

بعد دیگر قرار نیست که من مادر بچهء بدی بشوم

و بپرسند دائماً از من که چرا طرز بچه داری را...

بعد دیگر قرار نیست که ما زیرِ یک سقف زندگی بکنیم

که نه با دل نه عشق گرم شود و اگر شعله ی بخاری را...

از خودم طلاق می گیرم تا برای تو زندگی بکنم

مطمئناً هنوز می فهمی معنی صبر و بردباری را

دختری که همیشه سبز تو بود از شبی بر او نباریدی

از جنوب دلش زبانه کشید خشک کرد ابرهای ساری را

یک غزل داری از من و کافی ست تا که من را به یاد بسپاری

و برای به یاد داشتنت من همان عکس ِ یادگاری را_

خواستم پاره پاره اش بکنم چشمهایت دوباره هم گفتند

می توانی به سوگ بنشینی مرگ تنها کسی که داری را

از خیال تو می روم بیرون بعد پیدا می کنند آنها

و تو در روزنامه می خوانی آخرین دخترِ فراری را

                                                                  فریده دهداران _ کازرون